Emile Weisz

Stel je voor je bent op reis en ver weg van de wereld waar jij bekend mee bent. Je loopt een klein dorpje binnen en het valt je meteen op dat mensen allemaal hun haar felroze geverfd hebben en in de avond het liefste gras eten. De mensen daar hebben absurde gewoontes waar je je in eerste instantie ongemakkelijk bij voelt. Maar je raakt zodanig geïntrigeerd door hun cultuur dat je besluit wat langer te blijven.

Zes pagina’s uit het boek ‘Beyond the Isle’, 100 x 70 cm, inkt, houtskool, witte verf, grafiet en tape, 2020

Je leert dat een lik op je voorhoofd betekent dat je een beetje uit de toon valt en als ongeveer de hele straat je met de tong over je voorhoofd streelt, besluit je er iets aan te doen. Je gaat naar de dichtstbijzijnde kapper om je haar ook felroze te verven in vormen die alleen een echte haarkunstenaar zou kunnen bedenken. Na een goed gesprek met de kapper, legt hij je uit wat verschillende vormen kapsels vertellen over wie je bent.

Je leert dat door het uitbarsten van een dichtbij zijnde vulkaan de lava een chemische reactie met de omringende aarde veroorzaakte, zodanig dat het gras dat er nu uit groeit vol zit met gezonde stoffen en zelfs een zoete smaak heeft gekregen.

Wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken, is dat ik het heerlijk vind om werelden te creëren met hun eigen logica. Een logica die in eerste instantie vreemd voelt en die je niet begrijpt, maar als je dichterbij komt dat alles op zijn plek valt en die wereld in balans lijkt te zijn.

Ik maak het liefste beeldverhalen en schilderijen, waarbij ik het leuk vind om bij elk project iets nieuws te proberen. Een wereld creëren is net zo goed een ontdekking voor mezelf als voor de lezers van het beeldverhaal als het af is.


De bijgevoegde beelden zijn afkomstig uit twee beeldverhalen die ik heb gemaakt. De eerste 6 beelden behoren tot het boek ‘Beyond the Isle’. Het hele verhaal is een metafoor voor mijn bewustzijn, waarbij allemaal verschillende versies van mijzelf leven op een eiland gevuld met bergen afvalhout. Een kubus spoelt aan van het omringende water, waaruit een baby wordt geboren.

De volgende 4 beelden komen uit een beeldverhaal genaamd ‘The World’s Last Specimen’. Dat verhaal schetst een wereld diep in de toekomst, waar de natuur floreert, maar waar de overblijfselen van de menselijke wereld nog steeds zichtbaar zijn. Dieren leven op de straten van voormalige steden, overwoekerd door wildgroei. En een nieuw diersoort heeft zich ontwikkeld, het lijkt op een luciferstokje met benen. In het verhaal probeert deze nieuwe diersoort erachter te komen wat het is en wat hun plek is in de wereld door ander dieren te imiteren.

Vier pagina’s uit het stripboek ‘The World’s Last Specimen, kleurpotlood en inkt, 42 x 30 cm, 2020

Met het prijzengeld ben ik van plan een boek te maken over het proberen te begrijpen van de dood. Mijn stiefvader overleed een tijd geleden en ik merkte dat ik met een heleboel vragen kwam te zitten en onverwerkte emoties. In dit boek gaat de hoofdpersoon op avontuur in zijn zoektocht naar zijn overleden vader. Gedurende het verhaal wordt de tekenstijl steeds abstracter en het narratief steeds absurder. Het verhaal lijkt een aanzet te zijn iets onbegrijpelijks onder woorden te brengen.

De jury van de Fiep Westendorp Stimuleringsprijs vindt het werk van Emile van een zeer hoog niveau en bijzonder consistent. De jury is ervan overtuigd dat hij door zijn project nog verder zal groeien.

Emile studeerde in 2020 af aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, richting Audiovisuele Kunsten. Wie meer over hem en zijn werk wil weten, kan zijn website bekijken of hem volgen via instagram.